Początkowy stopień wzmacniacza złożonego pracującego w konfiguracji OB i WE, składa się z tranzystora w konfiguracji układu ze wspólną bazą. Stopnień ostatni jest zbudowany na Darlingtonie, pracującym w konfiguracji WE, dlatego, aby powiększyć wzmocnienie wzmacniacza oraz jego pasmo częstotliwościowe. Człony zostały między sobą odseparowane pojemnościami, po to by można było w łatwy sposób wyznaczyć punkty pracy poszczególnych stopni wzmacniacza. Sprzężenie zwrotne prądowo szeregowe wstawione między emiterem tranzystora ostatniego stopnia, a bazą pierwszego stopnia czyli tranzystora T1, powoduje zwiększenie rezystancji wejścia wzmacniacza, lecz również spadek wzmocnienia wzmacniacza, a to zwiększa się pasmo przenoszenia. W celu wyznaczenia wielkości schematu hybrydowego π, model systemu układu zamienia się jego układem prądów zmiennych. Łączy się zaciski elementów zasilania. Zwiera się te pojemności, o których wiadomo, że w założonym zakresie częstotliwości odznaczają się bardzo małym modułem impedancji. W dalszej kolejności oblicza się parametry modelu hybryd π, które będą przydatne do wyznaczania macierzy dla dwóch członów układu. Na podstawie oszacowanych punktów pracy, dla każdego z elementów aktywnych wyznacza się szczegóły układu hybrydowego dla konfiguracji WE. Mając dane wartości części modelu hybryd określa się części macierzy hybrydowej, dla wszystkich tranzystorów osobno.